maandag 31 augustus 2009

De toekomst komt door ons allen

Vandaag stond de Pieterskerk in Leiden in het teken van de opening van het Academisch Jaar. Onder begeleiding van een reeks uitmuntende muzikanten weerklonken het Io Vivat en Gaudeamus Igitur tussen de gewelven van de gerestaureerde Pieterskerk.
De drijfveer die duidelijk werd tijdens de toespraken van het viertal sprekers, waaronder Alexander Pechtold, was van te voren al wel te bedenken: Geld. Geld met een hoofdletter, want in deze tijden van economische crisis heeft Den Haag besloten de geldstroom naar het hoger onderwijs te stagneren, terwijl deze juist moet vloeien. Want door een vloeiende geldstroom, kunnen we later weer genieten van de vruchten van het onderzoek dat nu gedaan wordt.
“Kijk uit voor de dood van de kaasschaaf!” Maar hoe zorgen we dan dat het geld weer onze kant op komt? Het antwoord: de gewone man in de straat. Zijn macht wordt niet langer onderkend door de professoren in hun imposante collegezalen, maar opgezocht.
Doormiddel van interdisciplinaire samenwerking, internationale samenwerking en een creatieve ondernemersgeest van wetenschappers kan de gewone man zien dat wat hij eigenlijk al wist. Wetenschap is de drijfveer van de samenleving.
Een voorbeeld van interdisciplinaire samenwerking kan worden gevonden bij het LIBC-Junior. Daar doet men onderzoek naar de ontwikkeling van de hersenen tijdens de puberteit. Kijk zeker even op hun site (
www.kijkinjebrein.nl), waar op een leuke manier informatie wordt verstrekt over dit onderwerp. En niet alleen voor biologen!

zondag 30 augustus 2009

Midzomernachtfiets

Een eenzame fietser zweet zich langs verlaten
ramen in de zwoele zomernacht
Voorlicht, achterlicht, tegenlicht
en in de duisternis, een tegenligger
Het orkest in de kettingkast vult de nacht,
kraakt zich een weg boven het geloei van de dynamo uit
In het weiland zwiept een staart met haar koe,
verlangend naar haar eigen symfonie
Maar de sterren schudden nee
Het asfalt vreet zich een weg naar
beschaving en bewoonde wereld,
veel wetten en meer blauw op straat
vuilnisbakken en het vuil ernaast
De werken van de mens staan als vergeten speelgoedstukken,
in hun volmaakte achteloosheid schuilt de perfecte kunst
De fietser raast er voorbij en ziet alleen zijn voorlicht nog
Zweet druppelt langs een glimmend voorhoofd,
verlangend naar een koele bries
Maar de sterren schudden nee

Sorghvliet deel VI

De grote eindstreep moet al over ongeveer negen maanden worden gehaald. De grote eindstreep van het eindexamen. Zijn we er klaar voor? Ja, we zijn er klaar voor. Maar eerst moeten we nog profielwerkstukken maken, boeken lezen, boekverslagen schrijven, Cicero vertalen, woordjes leren, mondelingen houden, proefjes doen, formules leren, stampen, stressen, ontspannen en opladen. Dan zijn we er bijna, denk ik zo.
Zijn we er klaar voor? We moeten er wel klaar voor zijn. De vakantie zit erop en iedereen kan met vers angstzweet en misselijkmakende stress aan het laatste jaar beginnen. En wij zullen strijden als zesdeklassers!
Gij die het laatste jaar in gaan: ik zie u morgen.

Beste Wendy,

Sommige dingen zijn nog steeds leuk als je ze voor de tweede keer ziet, en voor de derde keer, en de vierde en de vijfde. Andere dingen moeten gewoon bij één keer blijven. Zo ook het typetje Ushi, gespeeld door Wendy van Dijk. Toch wil Wendy het typetje weer uit de mottenballen trekken.
Ik zeg: "Wendy, doe dat nou niet! Ik snap wel dat je al een tijdje niet meer aan de bak hebt kunnen komen. En ik snap ook wel dat de programma's die je nu presenteert niet meer helemaal jouw ding zijn.
"Maar ik wil gewoon niet naar De 25 leukste tv-momenten op SBS6 moeten kijken en dan TWEE keer een semi-grappig Ushi-moment zien. Ik wil niet doodgegooid worden met een Ushi die midden in het scherm verschijnt à la Gerard Joling, terwijl ik in alle ernst een film probeer te kijken. Ik wil niet in de krant lezen dat jij dé comeback van het nieuwe tv-seizoen bent, waarin Harm Edens probeerde net zo goed te zijn als DWDD en Beau van Erven Dorens net zo grappig als Dit was het nieuws.
"Wendy, contracteer jezelf bij een of ander travel-programma en ga lekker de wereld rond op de kosten van iemand anders. Ik weet dat er al vele travel-programma's zijn, maar er kijkt toch geen hond naar. Zoek een leuke vent uit en ga lekker van het leven genieten. Daar wordt iedereen een stuk blijer en gelukkiger van. Laat zien dat jij een hart voor Nederland hebt!"

Spring maar achterop!

Eens in de zoveel tijd vertelt mijn vader weer dezelfde verhalen over zijn jeugd. Nu heeft hij er natuurlijk meerdere, maar de verhalen over die goeie, ouwe Tomos-brommer komen altijd terug. Hoe zijn broer de begrenzing eraf haalde, en hoe hard dat ding wel niet ging, hoe hij op de hei ging crossen met de brommer, waar het in verste verte niet voor bedoeld was, en hoe hij een keer pech kreeg (met mijn moeder achterop) en zelfs de fietsers hem inhaalden, want hij kon niet harder.
Ik heb geen brommer en ik zal er waarschijnlijk ook nooit één hebben, omdat ik dat niet zo nodig vind. Maar ja, wat voor verhalen moet ik dan vertellen aan mijn kinderen? Ik heb niet gecrost over de hei en ik heb niet zo hard gereden dat ik toch maar vroeg of de begrenzing er weer op kon. Ik heb kranten rondgebracht in de stromende regen en blakende hitte. Ik fietste elke dag van huis naar het station en van het station naar school.

"Fietste jij dan nog, papa?" "Ja, wij hadden nog echte fietsen." "Wat zijn fietsen?" "Die zijn voor ouwe lullen!" "Nou, nou, niet zo negatief. Fietsen waren vroeger de normaalste manier van transport. Kijk, hier heb ik een plaatje" "Waar zit de ion-motor?" "Die hadden we toen nog niet. Je moest zelf trappen om vooruit te komen." "Zo, jij moet dan wel heel sterk zijn geweest, hè, papa?" "Nou, laat je spierballen eens zien? Volgens mij ben jij bijna net zo sterk!"

Bodybuilders op fietsen, zweet op het voorhoofd omdat de eerste bel al is gegaan en het nog zeker vier minuten fietsen is. Zo sterk als beren in deze goeie, ouwe tijd.

donderdag 27 augustus 2009

Specialisme

Soms kom je op je krantenwijk de meest ongewoon gewone dingen tegen. Zoals reclame op een bestelbusje. Meestal staat er dan een leuk logo op, een quasi-pakkende slagzin (natuurlijk origineel) en een makkelijk te onthouden webadres.
Toen ik dit bestelbusje zag, bracht ik nog zeker een kwartier lang grinnikend de kranten rond.
Ik kon me al voorstellen hoe het bedrijfsoverleg was gegaan: "We moeten als laatste nog een kort, pakkend webadres hebben, zo eentje die lekker in de bek ligt." "Hmm, ik heb geen idee, ik ben niet zo creatief." Stilte. "Ik weet wat! We zeggen gewoon wat we zijn, dat onthouden onze klanten toch wel." "Ja, ja! Da's een goeie!"
Als je mijn humor niet helemaal snapt, probeer dan maar eens een beter adres te verzinnen.

Fokking straat, homie!

De echte 'wannabe' straatmode is te vinden in Zoetermeer, helaas. Waar het voorheen nog cool was om met je rugzak (meestal Nike of Adidas) ongeveer ter hoogte van je billen rond te lopen, is het nu onwijs straat om je effen gekleurde Eastpak zo hoog mogelijk op je rug te dragen. Maar dan echt zo hoog mogelijk.
Het gehele 'streetfit' bestaat dan uit een beetje baggy spijkerbroek, een paarse trui over een fel gekleurd T-shirt (ook met 25 graden), hoge Nikies in felle kleuren en het liefst mogelijk nog een petje, ook fel gekleurd. Een clown zou er jaloers op zijn.
En als je dan denkt: 'Handig! Een tas waar je dingen in kan doen!', dan heb je het mis. Want er zit namelijk niets in de tas. De tas is zelfs helemaal plat. Hij is van zijn oorspronkelijke functie ontdaan en geniet dezelfde accesoirestand als een horloge. En ja, in een horloge doe je ook niks. Het enige wat er nog in zou kunnen zitten, zijn een kammetje en een tube gel.
Want de echte metro-man is niet meer alleen sub via, maar ook in via.